Kreidlerdatabase

De waarheid van en over John Bos !!!

John was nogal ontdaan over de wilde verhalen die er in de loop van de tijd zijn verschenen.

Er was John blijkbaar veel aan gelegen om de lucht eens te klaren. In een heel weekend mocht ik alle 'ins en outs' zien, helaas niet alles fotograferen.
Want er zijn ook dingen die 'geheim' moeten blijven.

Ik landde om 20.30 uur en natuurlijk stond John al te wachten, vlug de Mercedes is en een behoorlijk tempo (!!) naar Barro. Natuurlijk moest er eerst gegeten worden, want John had nog niet gegeten. Het was inmiddels 22.00 geworden, maar dat is voor John normaal. Dat komt omdat ik veel werk, heel veel. Meestal ben ik tussen 05.00 en 06.00 uur wakker en dan ga ik de email's nakijken. Daar zitten heel veel bestellingen bij. Daar moeten 'pick' lijsten van gemaakt worden, zodat als de medewerkers arriveren zij aan het werk kunnen. Er lopen 2-3 man elke dag orders te verzamelen.

'Als ze alles bij elkaar hebben wordt de lijst afgetekend, gewogen en klaar gemaakt voor verzending, elke dag (m.u.v. de weekends) gaan de pakketten weg. Sinds kort hebben we een dienst gevonden die het goedkoper en sneller doet.
Als het klaar staat, gaat de lijst terug en wordt de factuur gemaakt. Waar je voor betaald zit er in.
In al die jaren dat ik het vanuit Portugal doe is er maar twee keer iets fout gegaan, waarvan één keer twijfelachtig, omdat ik het er zelf wél had in gedaan en de klant zei dat het er niet in zat. Het ging om twee stickers, maar ik heb ze gewoon nagestuurd, ondanks dat ik zeker wist dat ik ze in het pakket heb gedaan.'
(Misschien had de man ze verkeerd geplakt?)

'Ja en die Mercedes he, die zet ook wel eens kwaad bloed, maar mensen vergeten wel eens hoe krankzinnig veel kilometers ik maak en dan moet je een goede en betrouwbare auto hebben. Bovendien rij ik er altijd tien jaar in en dan vallen de kosten erg mee. En ik ben er erg zuinig op. Bovendien is er een tijd geweest dat ik erg veel dure spullen met die auto vervoerde, er zit ook een dubbel beveiligde kofferbak in.'

Na het eten (een heerlijke grill schotel) bracht John me naar het hotel waar ik zou slapen met de afspraak voor de volgende ochtend 08.30 uur.

Op zaterdag ochtend werd ik opgehaald en zijn we naar het pand van John gegaan. Onderweg nog even een heerlijke espresso gedronken. In Portugal heeft John 'ontdekt' dat sinds hij die uiterst sterke koffie drinkt (en geen melk meer in de koffie doet) hij geen (veel minder) last heeft van migraine.

John Bos PortugalDe eerste keer dat je het pand echt ziet schrik je een beetje. Je kan je geen voorstelling maken dat het zo groot is.

De bouw is begin 2002 begonnen en 'controlfreak' als hij is, is er weinig tijdens het bouwen aan zijn aandacht ontsnapt.

Op 1 februari 2003 ben ik met 4 man (door een sneeuwstorm) naar Portugal gereden om de eerste vrachtwagens te lossen en de onderdelen op te ruimen.

We hebben toen uitgebreid gesproken over allerlei zaken voor we het magazijn en het fabriek (gedeelte) in gingen.

Bij deze rondleiding vertelde John ook dat hij bijna aan het maximum zit van de indeling. Binnen een paar weken moeten er nog drie (lengte) stellingen bij komen, maar dan zit hij echt aan het maximum, met betrekking tot de opslag van de onderdelen. Als dat nog beter gaat lopen moet ik misschien de ruimte waar nu de machines staan er ook bij trekken. Nou ja, we zien wel......

Zondagochtend had John vrij. 'Dat doe ik sinds ik een vriendin heb.
Ik heb meteen toen we elkaar leerden kennen verteld dat ik ALTIJD, elke dag werk, maar dat vond ik tegenover haar ook niet helemaal eerlijk. Gelukkig woon ik pal bij m'n werk en als ik 'morgens vroeg aan het werk ben en ze belt dat het ontbijt klaar staat ben ik er zo. (Dat John het niet altijd even gemakkelijk heeft gehad blijkt wel dat uit het feit dat hij twee huwelijken achter de rug heeft)

Omdat ik altijd werk gaan we, om dat een beetje te compenseren, elke zondagochtend naar een plaatsje hier aan de kust (je kijkt uit op de Atlantische Oceaan) en drinken met z'n tweeën (nu met z'n drieën) koffie drinken met wat lekkers.
Daarna maken we een leuke (strand) wandeling en gaan zo tegen 12.00 eten. We hebben toen Leitäo gegeten, gegrild speenvarken, wat een specialiteit is van de streek daar. (Heerlijk)

Daarna kreeg ik een rondritje door de streek en we bezochten o.a. de oude Zündapp (Famel) fabriek. De fabriek is volledig ontmanteld, zelfs de betonnen vloeren zijn open gehakt om de laatste restjes koper er uit te halen, maar ..... In diverse hoeken en kamertjes lagen nog heel veel onderdelen, plastic kapeen etc. Gewoon achter gelaten. Zonde.
Vanuit mijn 'pure' Kreidler hart zou ik natuurlijk moeten zeggen 'verdiende loon' maar het blijft zonde)
's middags zijn we uiteraard weer 'in de clinch' gegaan over de productie, de leveringen en de vele vragen die ik had verzameld.

Wederom kreeg ik een rondleiding. John heeft ook nog een aantal originele bureau's, waaronder het bureau van de medewerker personeelszaken. In dat bureau zitten ALLE medewerkers (van toen) naam, adres, geboorte, wanneer ze ziek waren, wat ze verdienden. (Zelfs oude salarisstroken zitten er ook bij.) Alles staat met Deutsche Gründlichkeit genoteerd. Een ander bureau was van de man van de statistieken. Van elk onderdeel werd een kaart bijgehouden wat de verkopen waren per maand, over meerdere jaren om zodoende in te kunnen schatten wanneer er weer geproduceerd moest worden.
Echt ALLES zit er nog in, ze hebben dat destijds heel goed ingepakt en ik ben er heel blij mee.

Dat niet alles van een leien dakje loopt bij John blijkt wel als hij de 'handelaren' bespreekt:

Ach we moeten maar eens kijken wat we in de toekomst gaan doen, als iemand loyaal is en veel besteld kan hij goede korting krijgen.

Te lang heb ik sommige handelaren te vrij gelaten. Die dachten dat ze zittend met de schoenen op het bureau, slapende, rijk konden worden. Doordat sommigen zich niet volledig inzetten heb ik het plan opgevat het zelf te gaan doen.
Mijn website is internationaal gebouwd en VOORLOPIG laat ik het aan de Nederlandse Kreidler Depot's over.

John heeft erg veel Duitse klanten, Frankrijk wordt ook (opeens) heel groot, Zwitserland weet me ook ak te vinden en vanaf het begin zijn de Portugese Kreidlerrijders als een gek hier verschenen. Soms staan ze al om 08.00 uur voor de deur te wachten. Elke dag zijn er twee (!!) balieverkopers bezig klanten te helpen. Verder nog 5-6 man (totaal) voor de verzending, inmiddels werken er 13-15 man bij John Bos.

Het is zelfs al zover gekomen dat hij werk moest uitbesteden. Met die (plaatselijke) producenten heb ik goede, maar keiharde afspraken gemaakt. Onder andere op het gebied van geheimhouding. En op elk moment van de productie heb ik toegang geëist. Gewoon op een moment binnenstappen om te kunnen controleren of ze zich wel aan de afspraken houden. Het gekke is, mensen die dat accepteren hoef je eigenlijk niet te controleren. Ik heb nu zeven geselecteerde bedrijven die (soms) voor mij produceren en nog nooit klachten gehad. Maar ja, ik ben ook altijd bereikbaar om ze te adviseren als ze problemen ondervinden.

De burgemeester van het dorp is inmiddels een goede kennis die zwaait als John met z'n MB langs rijdt. Die weet ook wel dat ik hier heel veel werk heb en heb verzorgd.
In het begin, toen ik pas in Portugal zat had ik een abonnement met een bepaalde maatschappij. Gek werd ik van de kosten. Toen er iemand langs kwam die zei dat het veel voordelige per internet kon zat ik natuurlijk vast aan dat eerste abonnement. Hij heeft toen even gebeld en bemiddeld en binnen de kortste keren was er geen abonnement meer.

John verteld: 'Kort geleden ben ik vijftig geworden en dat was een mooi moment om eens over m'n leven na te denken. Ik heb bijvoorbeeld in Zeeland nog zo'n 50 (vijftig !!!) nieuwe Kreidlers staan.
Die zijn voor na mijn pensioen' zegt hij met een glimlach.